- عليهم‌السّلام - است ) مىتواند شخص را به سبب پيروى از آنان ، به حيات طيّبه نايل گرداند كه در اصطلاح اهل كمال ، منزلت « فناء فى اللَّه » است . اين جاست كه معلوم مىشود چرا فرموده شده : « أَحْيِنِى بِعِزَّتِكَ الْقاهِرَةِ وَ سُلْطانِكَ الْعَظيمِ » ؛ زيرا چنين حياتى وقتى براى بنده‌اى حاصل خواهد شد كه مقام عزّت و سلطنت الهى ، بنده را از خود و كمالاتش بستاند به گونه‌اى كه براى خويش هيچ نبيند و حياتش را به حيات ابدى الهى مشاهده كند ؛ از اين رو بلا فاصله مىفرمايد : « فَإِنَّكَ حَىٌّ قَيُّومٌ لا يَمُوتُ » . به راستى با اين توضيحات ، آيا مىتوان گفت جمله‌هاى بعد از « احِينِى » هيچ ربطى با « أَحْيِنِى » ندارد ؟ واللَّه يعلم فتأمَّلْ . دعاى روز بيست و ششم ماه رمضان در يكى از دعاهاى روز بيست و ششم ، پس از خوانده شدن حضرت حق سبحانه به پانزده اسم و صفت و كمالات با حرف ندا « يا » حوايجى تقاضا شده است كه به بيان قسمتى از آن‌ها مىپردازيم . ( 578 ) « أَسْأَلُكَ أَنَفَةً عَنِ الدُّنْيا وَ بُغْضاً لِأَهْلِها ، فَإِنَّ خَيْرَها زَهِيدٌ ، وَ شَرَّها عَتِيدٌ ، وَ جَمْعَها يَنْفَدُ ، وَ صَفْوَها يَرْنَقُ ، وَ جَدِيدَها يَخْلُقُ ، وَ خَيْرَها يَتَكَدَّرُ ، ما فاتَ مِنْها حَسْرَهٌ ، وَ ما أُصِيبَ مِنْها فِتْنَةٌ إِلّا ما [ مَنْ ] نالَتْهُ مِنْهُ عِصْمَةٌ . » « 1 » خداوندا ! از تو سرباز زدن از دنيا و كين و دشمنى اهل دنيا را تقاضا مىكنم ؛ زيرا خير آن اندك و شرّ آن آماده و اجتماعش پايان‌پذير و نابود

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 225 .